Tekstylia i odzież

Światowy przemysł tekstylny i odzieżowy nadal funkcjonuje w trudnych warunkach, charakteryzujących się spadkiem popytu na głównych rynkach konsumenckich. W 2027 r. mogą pojawić się oznaki niewielkiego ożywienia, ale będzie to zależało od powrotu do normalności na rynkach energetycznych, które są źródłem presji inflacyjnej.

Oczekuje się, że konsumenci będą nadal zwracać uwagę na ceny. Skorzystają na tym przede wszystkim platformy oferujące modę typu „ultra-fast fashion” oraz rynek odzieży używanej. Ze względu na ograniczone możliwości podnoszenia cen zmiany te mogą negatywnie wpłynąć na rentowność sprzedawców detalicznych odzieży.

Oczekuje się, że niektóre segmenty sektora lepiej poradzą sobie w obliczu utrzymującego się ostrożnego popytu. Dotyczy to w szczególności tekstyliów technicznych oraz odzieży przeznaczonej dla klientów przemysłowych, zwłaszcza w sektorach medycznym i obronnym. Oczekuje się również, że odzież sportowa i outdoorowa będą nadal cieszyć się silnym popytem.

Po znacznym wzroście w 2026 r. ceny włókien tekstylnych mogą się ustabilizować, ale nadal pozostawać na wyższym poziomie niż przed konfliktem na Bliskim Wschodzie. Wzrost cen włókien zazwyczaj stanowi większe obciążenie dla producentów odzieży.

Łańcuch dostaw odzieży jest bardzo rozdrobniony i nadal koncentruje się geograficznie w Chinach, choć dominacja tego kraju stopniowo słabnie. Cła amerykańskie wprowadzone w 2025 r. przyspieszyły przesunięcie źródeł zaopatrzenia w kierunku takich krajów, jak Wietnam, Bangladesz, Indie i Kambodża.

Umiarkowana konsumpcja

Podobnie jak w 2025 r., globalna konsumpcja odzieży i obuwia w 2026 r. utrzymała się na umiarkowanym poziomie. Wzrost popytu na odzież spowolnił na trzech głównych rynkach konsumenckich – w Unii Europejskiej (UE), Stanach Zjednoczonych i Chinach. Sytuacja różniła się jednak w zależności od regionu: podczas gdy popyt był stosunkowo stabilny w Stanach Zjednoczonych i słaby w Europie, sprzedaż odzieży w Chinach wykazała praktycznie zerowy wzrost w ciągu pierwszych ośmiu miesięcy roku. To spowolnienie konsumpcji odzieży – jednej z kategorii wydatków, które najczęściej są odkładane na później – ma miejsce w kontekście presji inflacyjnej, napędzanej w szczególności przez rosnące ceny energii, a także rosnące stopy procentowe. Oczekuje się, że w 2027 r. złagodzenie inflacji będzie sprzyjać sektorowi, choć ryzyko utrzymujących się wysokich cen energii może nadal ograniczać wydatki konsumentów na tekstylia i odzież.

W obliczu tej niepewności i kruchego popytu zachowania konsumentów nastawione na oszczędności będą zatem prawdopodobnie utrzymywać się, wzmacniając długoterminowy trend spadkowy wydatków na odzież (jako procent sprzedaży detalicznej gospodarstw domowych). Oczekuje się, że będzie to nadal napędzać popyt na niedrogą odzież oferowaną przez sieci fast fashion oraz internetowe platformy ultra-fast fashion. Sytuacja ta podsyca również zainteresowanie alternatywnymi produktami o dobrym stosunku jakości do ceny, takimi jak „dupes” (tanie imitacje) i oferty specjalne. Jednocześnie przyczynia się to do rozwoju rynku odzieży używanej, czego przejawem jest wzrost liczby wyspecjalizowanych sklepów i platform internetowych, takich jak Vinted. W odpowiedzi na boom w tym segmencie marki modowe i detaliści przeznaczyli część powierzchni swoich sklepów na sprzedaż artykułów z drugiej ręki. Tak jest na przykład w przypadku H&M, które utworzyło działy z odzieżą z drugiej ręki w niektórych swoich sklepach.

Sektor detaliczny mody pod presją

Taka sytuacja stanowi kolejne wyzwanie dla detalistów modowych, którzy już wcześniej musieli dostosować się do zwiększonej konkurencji wynikającej z rozwoju sprzedaży internetowej. Sytuacja ta, w połączeniu z rosnącą rolą internetu i mediów społecznościowych, sprawiła, że zarówno butiki modowe, jak i marki coraz częściej wykorzystują te narzędzia w ramach swojej strategii marketingowej. Słaba koniunktura w zakresie konsumpcji odzieży sprawia, że korzystanie z tych narzędzi staje się dla podmiotów z branży jeszcze ważniejsze.

Sytuacja ta wywiera również presję na rentowność detalistów modowych i ogranicza ich możliwości podnoszenia cen. Detaliści odzieżowi już w ostatnich latach odczuwali presję na swoją rentowność. Marża EBITDA spółek notowanych na giełdzie spadła z mediany 11,5 procent w latach 2021–2022 do poniżej 10 procent w latach 2024–2025. Oczekuje się, że marki modowe sprzedające swoje produkty bezpośrednio we własnych sklepach lepiej wytrzymają presję cenową, ponieważ zazwyczaj działają one przy wyższych marżach. W latach 2024–2025 ich mediana marży EBITDA wyniosła na całym świecie 15,9% (w porównaniu z 16,5% w latach 2021–2022).

Silny sektor tekstyliów technicznych

Choć może się to wydawać paradoksalne, zainteresowanie konsumentów modą szybką i ultraszybką idzie w parze z rosnącym zainteresowaniem bardziej odpowiedzialną i przyjazną dla środowiska produkcją odzieży. W rezultacie marki modowe – w tym giganci mody szybkiej – włączają zrównoważony rozwój do swoich strategii.

Trend ten będzie nadal przynosił korzyści niektórym ogniwom łańcucha dostaw. Oczekuje się, że dotyczy to włókien pochodzących z recyklingu (7,6% produkcji włókien tekstylnych w 2024 r.). Niemniej jednak udział włókien pochodzących z recyklingu w rynku w ostatnich latach uległ stagnacji, głównie z powodu wyższych kosztów produkcji. Ponadto powszechne stosowanie mieszanek włókien w tekstyliach stanowi poważne wyzwanie dla recyklingu poużytkowego.

Dążenie do bardziej odpowiedzialnej produkcji może również przynieść korzyści włóknom sztucznym (lub celulozowym wytwarzanym przemysłowo). Pochodzą one z materiałów naturalnych, głównie z drewna, i cieszą się lepszym wizerunkiem niż włókna syntetyczne. Ponadto ich produkcja nie wymaga stosowania pestycydów, środków owadobójczych ani dużych ilości wody, w przeciwieństwie do bawełny. Jednak rosnąca świadomość ekologiczna będzie również podsycać obawy związane z wylesianiem, do którego może przyczyniać się produkcja włókien sztucznych. Europejskie przepisy dotyczące wylesiania, które od 30 grudnia 2026 r. zakazują importu produktów związanych z wylesianiem, mogą zatem wpłynąć na niektóre wyroby wykonane z włókien sztucznych.

Oprócz kwestii środowiskowych oczekuje się, że tekstylia techniczne przeznaczone dla przemysłu medycznego i obronnego lub wykorzystywane w specjalistycznej odzieży sportowej i outdoorowej (stanowiącej 20–25% rynku odzieży i obuwia) będą nadal cieszyć się większym popytem. Natomiast perspektywy dla segmentu tekstyliów domowych – drugiego co do wielkości obszaru zastosowań włókien tekstylnych po odzieży – pozostaną niepewne, odzwierciedlając sytuację w globalnym sektorze budowlanym. Również w sektorze dóbr luksusowych obserwuje się zróżnicowaną sytuację. Spowolnienie konsumpcji gospodarstw domowych w Chinach może nadal napędzać popyt na produkty w przystępnych cenach.

Ceny włókien tekstylnych w obliczu zmienności na rynku ropy

Pomimo koniunktury gospodarczej charakteryzującej się słabym popytem na wyroby tekstylne ceny włókien gwałtownie wzrosły w 2026 r. w wyniku rosnących cen energii. Ponieważ włókna syntetyczne pochodzą z produktów petrochemicznych, gwałtowny wzrost cen surowców spowodował wzrost ich cen, a co za tym idzie – również cen włókien naturalnych. W sierpniu 2026 r. ceny bawełny wzrosły o 35 procent w porównaniu z lutym tego samego roku, a chiński poliester wykazywał podobną tendencję. Podobnie jak na rynku ropy naftowej, oczekuje się, że ceny włókien w 2027 r. ulegną złagodzeniu, ale pozostaną na poziomie wyższym niż przed wybuchem kryzysu na Bliskim Wschodzie. Umiarkowany wzrost zużycia przez przędzalnie oraz wysokie poziomy zapasów prawdopodobnie będą wywierać presję na spadek cen. Jednak dalszy gwałtowny wzrost cen ropy, wywołany wydarzeniami geopolitycznymi, mógłby mimo wszystko spowodować kolejny skok cen.

Kolejne ryzyko, które mogłoby spowodować wzrost cen surowców, wiąże się z klimatem. Globalna produkcja włókien jest w znacznym stopniu skoncentrowana w krajach szczególnie narażonych na zagrożenia klimatyczne. Według Banku Światowego ponad 75 procent ludności Chin – które odpowiadają za 73 procent światowej produkcji włókien chemicznych i 29 procent światowej produkcji bawełny – oraz Indii – które odpowiadają za 21 procent światowej produkcji bawełny – ucierpiało w 2024 r. w wyniku klęski żywiołowej związanej z klimatem. Ta wrażliwość zwiększa ryzyko zakłóceń w dostawach, a w konsekwencji presję cenową.

Kiedy ceny włókien tekstylnych rosną, producenci odzieży i obuwia stają się najsłabszym ogniwem w łańcuchu wartości odzieżowym. W 2021 r. gwałtowny wzrost cen przędzy i tkanin sprzedawanych przez producentów tekstyliów został tylko w niewielkim stopniu przeniesiony na ceny detaliczne ustalane przez producentów odzieży. Wzrost cen włókien może zatem w tym roku ponownie zmniejszyć marże producentów odzieży. Ta wrażliwość wynika ze znacznego udziału surowców (przędzy, tkanin i dodatków krawieckich) w ich kosztach produkcji, szacowanego na 40–60 procent. Ponadto ich zdolność do przenoszenia tych wzrostów kosztów na klientów pozostaje ograniczona, biorąc pod uwagę nierównowagę sił na korzyść marek modowych oraz niestabilność popytu ze strony konsumentów końcowych. Co więcej, producenci odzieży często mają niewielką swobodę działania, jeśli chodzi o optymalizację zakupów, ponieważ pozyskiwanie surowców jest często dyktowane przez ich klientów.

Należy zauważyć, że zagrożenia związane z klimatem wpływają nie tylko na produkcję włókien tekstylnych, ale także na cały łańcuch wartości odzieży (przędza, tkaniny i odzież), który jest w znacznym stopniu skoncentrowany w krajach narażonych na zagrożenia klimatyczne, takich jak Chiny, Bangladesz i Wietnam.

Stopniowa reorganizacja łańcucha dostaw

Ostatnia aktualizacja: październik 2026 r.