Tajlandia

Nierównomierny rozwój gospodarczy

W 2026 r. gospodarka Tajlandii nadal rozwijała się w umiarkowanym tempie, a wzrost ten był napędzany przede wszystkim przez eksport i inwestycje, a nie przez szeroko zakrojony popyt krajowy. Eksport towarów był szczególnie silny, wzrastając w drugim kwartale o 18% w ujęciu rok do roku, przy czym głównym motorem wzrostu były produkty elektroniczne, sprzęt elektryczny oraz produkty związane z technologią. Inwestycje prywatne również utrzymały się na wysokim poziomie, a indeks inwestycji prywatnych Banku Tajlandii wzrósł w czerwcu o 17% w ujęciu rok do roku, odzwierciedlając utrzymujące się nakłady kapitałowe w branżach zorientowanych na eksport oraz w łańcuchach dostaw technologii. Konsumpcja gospodarstw domowych pozostaje na plusie, ale jej tempo spadło w porównaniu z silniejszym wzrostem obserwowanym we wczesnym okresie ożywienia gospodarczego po pandemii. Wysokie zadłużenie gospodarstw domowych, wolniejszy wzrost dochodów oraz rosnące koszty utrzymania nadal negatywnie wpływają na wydatki, chociaż rządowe środki wsparcia pomogły złagodzić skutki wyższych kosztów energii. Import gwałtownie wzrósł – w drugim kwartale import towarów wzrósł o 43% w ujęciu rok do roku, napędzany wyższymi cenami produktów paliwowych i chemikaliów, a także większym popytem na maszyny i wyroby przemysłowe.

Wzrost gospodarczy pozostaje nierównomierny w poszczególnych sektorach. Przemysł zorientowany na eksport, zwłaszcza elektronika i działalność przemysłowa o wyższej wartości dodanej, skorzystał na globalnym cyklu inwestycyjnym w sztuczną inteligencję oraz rosnących inwestycjach w centra danych. Rozbieżność ta znajduje odzwierciedlenie w danych przemysłowych. Pomimo silnego wzrostu eksportu produkcja przemysłowa spadła w pierwszej połowie roku o 0,4% w ujęciu rok do roku, co sugeruje, że wzrosty nadal koncentrują się w stosunkowo wąskiej grupie branż, w tym w sektorze elektronicznym, sprzętu elektrycznego, papierniczym i spożywczym. Rolnictwo (6,4% PKB z 2025 r., ale 28,1% całkowitego zatrudnienia) odnotowało spowolnienie w pierwszej połowie 2026 r. po solidnym wzroście w 2025 r. spowodowanym zjawiskiem El Niño. Produkcja niektórych głównych towarów rolnych, takich jak ryż niełuskany i palma oleista, spadła. Również turystyka odradza się wolniej niż oczekiwano. Przychody z turystyki zagranicznej pozostały zasadniczo na niezmienionym poziomie w pierwszej połowie 2026 r., po spadku o 6% w 2025 r., podczas gdy liczba przyjazdów turystów nadal wykazuje tendencję spadkową. Wiele małych i średnich przedsiębiorstw oraz firm zorientowanych na rynek krajowy nadal boryka się ze słabym popytem i intensywną konkurencją. Ożywienie w turystyce również przebiegało wolniej niż oczekiwano. Przychody z turystyki zagranicznej pozostały zasadniczo stabilne w pierwszej połowie 2026 r., po spadku o 6% w 2025 r., podczas gdy liczba przyjazdów turystów nadal malała. Patrząc w przyszłość na pozostałą część 2026 r. i rok 2027, ożywienie gospodarcze w Tajlandii prawdopodobnie będzie nadal przebiegało nierównomiernie, przy czym eksport i inwestycje będą nadal osiągać lepsze wyniki niż wydatki gospodarstw domowych.

Ceny konsumpcyjne zaczęły rosnąć od kwietnia 2026 r., gdy wyższe koszty energii i produkcji przeniosły się na całą gospodarkę. Chociaż presja cenowa wzrosła, oczekiwania inflacyjne pozostają stosunkowo dobrze zakotwiczone. Sytuacja na rynku pracy pozostaje zasadniczo stabilna, chociaż rosnąca liczba zamknięć fabryk budzi obawy o zatrudnienie w sektorze produkcyjnym.

Wyzwania budżetowe i zewnętrzne

Sytuacja budżetowa Tajlandii jest pod kontrolą, choć przestrzeń budżetowa uległa zawężeniu. Ponadto po kilku latach znacznych nadwyżek pozycja zewnętrzna uległa wyraźnemu osłabieniu w 2026 r. Projekt budżetu na rok budżetowy 2027 odzwierciedla ostrożne dążenie do konsolidacji budżetowej, a nie do wprowadzenia dodatkowych bodźców stymulacyjnych. Wydatki rządowe mają wzrosnąć jedynie nieznacznie, z 3,78 bln THB (114,8 mld USD) w roku budżetowym 2026 do 3,79 bln THB (115,1 mld USD), podczas gdy deficyt budżetowy ma się zmniejszyć z około 4,4% PKB do 3,9%. Sugeruje to większy nacisk na zachowanie przestrzeni budżetowej w sytuacji, gdy dług publiczny zbliża się do ustalonego przez rząd pułapu 70%. Dług publiczny (prawie wyłącznie krajowy) osiągnął w czerwcu 2026 r. poziom blisko 67% PKB, w porównaniu z około 41% przed pandemią. Pomimo bardziej rygorystycznych ograniczeń budżetowych priorytety polityki nadal koncentrują się na infrastrukturze, konkurencyjności, cyfryzacji, transformacji energetycznej oraz wsparciu dla gospodarstw domowych.

W 2026 r. znacznie pogorszył się stan rachunków zewnętrznych Tajlandii. Chociaż eksport utrzymał się na wysokim poziomie, import wzrósł jeszcze szybciej ze względu na wyższe koszty energii, import dóbr kapitałowych oraz zakupy związane z inwestycjami. W pierwszej połowie 2026 r. eksport wzrósł o 18% w ujęciu rok do roku, podczas gdy import wzrósł gwałtownie o 38%, co spowodowało znaczny deficyt w handlu towarami wynoszący około 32 mld USD. Jednocześnie turystyka, tradycyjnie będąca ważnym źródłem dochodów z zagranicy, nie spełniła oczekiwań, odnotowując utrzymujący się niski poziom przyjazdów turystów i wpływów z turystyki. W 2027 r. rząd będzie nadal realizował ambitne plany w zakresie turystyki, dążąc do ożywienia liczby przyjazdów turystów poprzez rozbudowę połączeń lotniczych, szeroko zakrojone kampanie promocyjne, nową infrastrukturę rozrywkową i turystyczną oraz działania mające na celu przyciągnięcie turystów o wyższych wydatkach. Perspektywa ta wydaje się jednak nieco zbyt optymistyczna, biorąc pod uwagę słabsze niż oczekiwano ożywienie gospodarcze, mniejszy napływ chińskich turystów wyjeżdżających za granicę, nasilającą się konkurencję w regionie oraz utrzymujące się obawy dotyczące wydatków gospodarstw domowych na kluczowych rynkach źródłowych. Chociaż turystyka powinna nadal stopniowo się ożywiać, powrót do tempa wzrostu sprzed pandemii może okazać się trudniejszy, niż sugerują oficjalne prognozy.

Pogorszenie się salda bilansu płatniczego przyczyniło się do presji spadkowej na baht w 2026 r. Chociaż słabsza waluta mogłaby ostatecznie wspierać konkurencyjność eksportu i turystykę, zwiększa ona również ryzyko inflacji importowej, szczególnie w przypadku energii i dóbr pośrednich.

Polityka koalicyjna, niepewność polityczna

Wyciekła rozmowa telefoniczna między byłą premier Paetongtarn Shinawatrą (centro-populistyczna partia Pheu Thai) a byłym premierem Kambodży Hun Senem, w której Shinawatra została powszechnie odebrana jako przyjmująca zbyt ugodowe stanowisko podczas sporu dwustronnego, stała się głównym punktem krytyki ze strony grup nacjonalistycznych, konserwatywnych elit oraz części establishmentu politycznego. Kontrowersja ta doprowadziła ostatecznie do tego, że w sierpniu 2025 r., niecały rok po objęciu przez nią władzy, Trybunał Konstytucyjny odwołał Paetongtarn z urzędu. Jej odwołanie nastąpiło po usunięciu z urzędu byłego premiera Sretthy Thavisina (Pheu Thai) w 2024 r., co podkreśliło utrzymujący się wpływ instytucji sądowych na system polityczny Tajlandii.

Po odwołaniu Paetongtarn lider partii Bhumjaithai (centrystycznej i pragmatycznej) Anutin Charnvirakul zapewnił sobie poparcie parlamentu, aby objąć stanowisko premiera dzięki porozumieniu obejmującemu wsparcie opozycyjnej Partii Ludowej (postępowej, reformatorskiej i liberalnej), przy założeniu, że parlament zostanie rozwiązany w ciągu czterech miesięcy. Chociaż Anutin i partia Bhumjaithai wyszli z przedterminowych wyborów w lutym 2026 r. w silniejszej pozycji politycznej, żadna partia nie posiada bezwzględnej większości parlamentarnej, co sprawia, że zarządzanie koalicją ma kluczowe znaczenie dla skutecznego sprawowania rządów. Powszechnie uważa się również, że partia Bhumjaithai będzie miała znaczący wpływ w Senacie po wyborach do Senatu w 2024 r., co potencjalnie wzmocni jej zdolność do kształtowania wyników legislacyjnych i wpływania na tempo reform konstytucyjnych. Tymczasem referendum konstytucyjne przeprowadzone równocześnie z wyborami w lutym 2026 r. podkreśliło poparcie większości społeczeństwa dla opracowania nowej konstytucji, która zastąpiłaby kartę z 2017 r.

Chociaż wydaje się, że Anutin cieszy się szerszą akceptacją wśród konserwatywnych instytucji niż zarówno Pheu Thai, jak i Partia Ludowa, poparcie parlamentarne nadal zależy od utrzymania koalicji partii o zróżnicowanych priorytetach. W kontekście powolnego wzrostu gospodarczego, rosnącego zadłużenia gospodarstw domowych, wysokich kosztów energii oraz niepewności geopolitycznej zdolność rządu do wdrażania środków politycznych i utrzymania spójności koalicji pozostanie ważnym czynnikiem kształtującym otoczenie polityczne. Ogólnie rzecz biorąc, Tajlandia pozostaje stabilna politycznie pod względem porządku publicznego i funkcjonowania instytucji. Jednak rozdrobnienie koalicji, ciągłe angażowanie się wymiaru sprawiedliwości w politykę oraz utrzymujący się podział między siłami reformatorskimi a konserwatywnymi sugerują, że w perspektywie średnioterminowej należy spodziewać się stosunkowo wysokiego poziomu niepewności politycznej.

Dywersyfikacja handlu i integracja gospodarcza poprzez neutralność

Tajlandia aktywnie dąży do liberalizacji handlu w ramach swojej strategii dywersyfikacji rynków eksportowych, przyciągania inwestycji i wzmacniania swojej pozycji w regionalnych łańcuchach dostaw. Oprócz aktualizacji Umowy o wolnym handlu między ASEAN a Chinami (ACFTA 3.0) Tajlandia przyspiesza negocjacje w sprawie kilku ważnych umów, w tym umów o wolnym handlu z Unią Europejską, Koreą Południową i Kanadą, mając na celu ich podpisanie w 2026 r. Jednocześnie kraj ten kontynuuje wdrażanie niedawno podpisanych umów z EFTA, Sri Lanką i Bhutanem. Inicjatywy te mają na celu poszerzenie dostępu do rynków dla tajlandzkich przedsiębiorstw, zmniejszenie zależności od ograniczonej liczby miejsc przeznaczenia eksportu oraz wspieranie długoterminowej konkurencyjności gospodarczej.

Tajlandia stara się również utrzymać stosunkowo neutralne stanowisko w polityce zagranicznej, co pozwala jej przyciągać inwestycje, przepływy handlowe i turystyczne od szerokiego grona partnerów. Podejście to znajduje odzwierciedlenie w jej udziale w wielu ugrupowaniach i inicjatywach gospodarczych. 1 stycznia 2025 r. Tajlandia stała się oficjalnym krajem partnerskim BRICS, jest członkiem kierowanej przez Stany Zjednoczone Indo-Pacyficznej Ramowej Inicjatywy Gospodarczej na rzecz Dobrobytu (IPEF) oraz dąży do przystąpienia do OECD od momentu uzyskania statusu kraju kandydującego w czerwcu 2024 r. W ramach ASEAN Tajlandia, pod przewodnictwem premiera Anutina, stała się zdecydowanym orędownikiem stopniowego wznowienia stosunków z rządem Mjanmy kierowanym przez wojsko ze względu na praktyczne interesy narodowe, w tym bezpieczeństwo granic, handel i siłę roboczą, dostawy energii oraz kwestie związane z narkotykami i handlem ludźmi. Stosunki między Tajlandią a Kambodżą uległy pogorszeniu od 2025 r. w wyniku serii sporów granicznych i incydentów zbrojnych wzdłuż wspólnej granicy. Chociaż wybuch konfliktu na dużą skalę pozostaje mało prawdopodobny, napięcia te podsyciły nastroje nacjonalistyczne w obu krajach, zakłóciły handel transgraniczny i turystykę oraz zwiększyły ryzyko polityczne i zagrożenia dla bezpieczeństwa na obszarach przygranicznych.

Płatności

Przelew bankowy jest główną formą płatności stosowaną przez duże przedsiębiorstwa w Tajlandii. Większość przelewów realizowana jest elektronicznie, a popularność tej metody płatności rośnie wraz z rozwojem systemów rozliczeniowych.

Czeki nadal stanowią popularną formę płatności bezgotówkowych pod względem wartości. Są one wykorzystywane przez firmy i konsumentów do dokonywania szerokiego zakresu płatności. Czeki z datą przyszłą są powszechną formą kredytu krótkoterminowego.

Chociaż gotówka pozostaje dominującą metodą płatności w Tajlandii, popularność przelewów telegraficznych rośnie wraz z trendem bezgotówkowym, który przyspieszył w wyniku pandemii COVID-19.

Windykacja należności

Faza polubowna

Zgodnie z ustawą o windykacji należności z 2015 r. (BE 2558, AD 2015) dłużnikiem jest osoba fizyczna lub poręczyciel osobisty. Ustawa ta została uchwalona w celu uregulowania działań windykacyjnych prowadzonych przez wierzycieli lub, w przypadku długów konsumenckich, przez agencje windykacyjne. Oczekuje się również, że komercyjne agencje windykacyjne będą przestrzegać zasad określonych w ustawie. Na przykład w fazie polubownej wierzyciele mogą komunikować się wyłącznie z dłużnikiem lub innymi osobami upoważnionymi przez dłużnika. Wierzyciele lub agencje windykacyjne mogą również jedynie przedstawiać się dłużnikowi, podając szczegóły dotyczące zadłużenia.

Postępowania sądowe

Tajski system sądowy składa się z trzech szczebli: Sąd Najwyższy: jest to najwyższy organ sądowy w kraju. Wszystkie jego orzeczenia są ostateczne i podlegają wykonaniu. Rozpatruje on odwołania i zaskarżenia od orzeczeń wydanych przez sądy apelacyjne, regionalne sądy apelacyjne oraz sądy pierwszej instancji; Sądy apelacyjne: dzielą się one na sądy apelacyjne i regionalne sądy apelacyjne. Oba rodzaje sądów rozpatrują odwołania od orzeczeń lub postanowień wydanych przez sądy niższej instancji; Sądy pierwszej instancji: te sądy niższej instancji obejmują sądy w Bangkoku, sądy prowincjonalne, sądy specjalistyczne oraz sądy dla nieletnich i sądy rodzinne.

W przypadku braku możliwości osiągnięcia polubownego porozumienia z dłużnikiem można przeprowadzić wstępny etap postępowania prawnego. Etap ten obejmuje korespondencję, negocjacje, spotkania z dłużnikami, wezwania do zapłaty oraz powiadomienie policji w przypadkach, w których grozi kara kryminalna.

Mediacja cywilna przed wszczęciem postępowania sądowego

Ostatnie zmiany w tajlandzkim kodeksie postępowania cywilnego z 2020 r., stosowane już od listopada 2020 r., umożliwią stronom skierowanie sprawy do mediacji pod nadzorem sądu przed faktycznym wniesieniem pozwu. Zachęcanie do mediacji przed wniesieniem pozwu ma na celu oszczędność czasu i zasobów, które w przeciwnym razie zostałyby poświęcone na proces sądowy. Procesy mediacyjne wprowadzone nową ustawą nie podlegają żadnym opłatom sądowym, z wyjątkiem opłaty pocztowej za doręczenie wezwania dłużnikowi.

Przed wniesieniem pozwu jedna ze stron sporu może zwrócić się do właściwego sądu z wnioskiem o wyznaczenie mediatora w celu rozstrzygnięcia sporu. Jeśli wniosek zostanie przyjęty, a strona przeciwna wyrazi zgodę na mediację, sąd zwoła strony (z udziałem ich pełnomocników lub bez nich) i wyznaczy mediatora. Jeśli mediacja doprowadzi do pomyślnego rozstrzygnięcia sporu, sąd rozważy: sporządzenie ugody i, zakładając, że jest ona sprawiedliwa, zawarta w dobrej wierze oraz zgodna zarówno z prawem, jak i z wolą stron. W przypadku naruszenia ugody przez którąkolwiek ze stron, nadal ma ona możliwość skierowania sprawy do zwykłego postępowania sądowego. Alternatywnie strony mogą uzgodnić i zwrócić się do sądu o wydanie orzeczenia zgodnego z ugodą, na którą strony wyraziły zgodę. Jeśli sąd uzna to za konieczne, wyda odpowiednie orzeczenie. Orzeczenie to zostanie wykonane, jeśli dłużnik nie wywiąże się z zobowiązań, co ostatecznie doprowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego.

Wyrok sądu uznaje się za prawomocny i można od niego wnieść odwołanie jedynie w przypadku zarzutu oszustwa wobec którejkolwiek ze stron postępowania lub jeśli wyrok jest rzekomo sprzeczny z ugodą lub przepisem prawa dotyczącym porządku publicznego.

Jeśli natomiast mediacja zakończy się niepowodzeniem, wszelkie terminy przedawnienia, które upłynęły po złożeniu wniosku lub wkrótce upłyną, zostaną przedłużone o 60 dni od zakończenia mediacji. Po upływie tego terminu wierzyciel nadal ma prawo wnieść sprawę do sądu w ramach postępowania zwykłego.

Postępowanie zwykłe

Jeżeli dłużnik nie zastosuje się do wezwań do zapłaty, wierzyciel może wnieść powództwo do sądu, w zależności od wartości długu: Jeśli dług nie przekracza 300 000 THB (bahtów tajskich), pozew należy złożyć w sądzie rejonowym lub okręgowym; jeśli dług przekracza 300 000 THB, pozew należy złożyć w sądzie cywilnym lub okręgowym.

Zasadą sądową jest odrzucanie spraw, które nie wymagają rozpatrywania na drodze postępowania sądowego. Większość sądów cywilnych posiada ośrodki mediacyjne, w których strony mogą negocjować i osiągać porozumienie w sprawie ugody. Po polubownym rozstrzygnięciu sprawy sporządzana jest ugoda, a sąd wydaje wyrok zgodny z jej treścią. Każda ze stron jest odpowiedzialna za zgromadzenie dowodów oraz ponosi ciężar dowodowy związany ze swoją sprawą. Wyrok zostaje wydany po rozpatrzeniu i rozważeniu przez sąd dowodów przedstawionych przez obie strony.

Postępowanie przed sądem pierwszej instancji może trwać od jednego do trzech lat.

0

Egzekucja orzeczenia sądowego

Jeżeli dłużnik nie zastosuje się do wyroku krajowego, wierzyciel ma prawo wystąpić o egzekucję wyroku. Może to obejmować wydanie tytułu egzekucyjnego, doręczenie tytułu egzekucyjnego dłużnikowi, wydanie nakazu egzekucyjnego oraz zajęcie i sprzedaż majątku należącego do dłużnika.

Tajlandia nie zawarła z innymi krajami umów o wzajemnym uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń. Egzekucja orzeczeń zagranicznych wymaga wszczęcia nowego postępowania sądowego, w ramach którego dowody zostaną rozpatrzone, a obie strony będą miały możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę.

Jedynym wyjątkiem jest fakt, że Tajlandia jest sygnatariuszem Konwencji nowojorskiej o uznawaniu i wykonywaniu zagranicznych orzeczeń arbitrażowych (1985 r.). Międzynarodowe orzeczenia arbitrażowe wydane przez państwa-członkowskie tej konwencji mogą być wykonywane, o ile są już prawomocne.

Postępowania upadłościowe

W Tajlandii obowiązują przepisy dotyczące postępowań upadłościowych i reorganizacyjnych (Ustawa o upadłości BE 2483). (Ostatnia nowelizacja w 2018 r., B.E. 2561)

POSTĘPOWANIA REORGANIZACYJNE

Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki akcyjne i instytucje finansowe (duże przedsiębiorstwa)

Wniosek można złożyć przeciwko niewypłacalnemu dłużnikowi korporacyjnemu, który jest winien jednemu lub większej liczbie wierzycieli znaną kwotę w wysokości co najmniej 10 milionów THB (333 000 USD). Po przyjęciu wniosku w celu dalszego postępowania sąd wyznacza osobę odpowiedzialną za przygotowanie planu restrukturyzacji i przedłożenie go syndykowi w ciągu trzech miesięcy. Sąd może przedłużyć ten termin maksymalnie dwukrotnie, za każdym razem o jeden miesiąc od daty ogłoszenia postanowienia sądowego o wyznaczeniu osoby odpowiedzialnej za opracowanie planu. Wierzyciele zabezpieczeni i niezabezpieczeni muszą następnie złożyć wnioski o spłatę wierzytelności w terminie jednego miesiąca od daty ogłoszenia postanowienia o wyznaczeniu osoby odpowiedzialnej za opracowanie planu. Gdy syndyk otrzyma plan reorganizacji, zwoła zgromadzenie wierzycieli w celu rozpatrzenia propozycji. Jeśli zostanie ona przyjęta, sąd musi ją zatwierdzić i potwierdzić powołanie administratora planu. Ten ostatni jest wówczas odpowiedzialny za reorganizację spółki będącej dłużnikiem, zgodnie z postanowieniami planu.

MŚP zarejestrowane w Urzędzie ds. Promocji MŚP lub innych agencjach rządowych w celu prowadzenia działalności gospodarczej

Wniosek można złożyć przeciwko: niewypłacalnym osobom fizycznym, które są winne jednemu lub większej liczbie wierzycieli znaną kwotę w wysokości co najmniej 1 miliona THB; niewypłacalnym spółkom komandytowym, spółkom zarejestrowanym, spółkom niezarejestrowanym, grupom osób lub innym podmiotom prawnym, które są winne jednemu lub większej liczbie wierzycieli znaną kwotę w wysokości co najmniej 3 milionów THB; niewypłacalnych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, które są winne jednemu lub większej liczbie wierzycieli znaną kwotę od 3 mln do 10 mln THB.

W takich przypadkach wnioskodawca powinien złożyć wniosek wraz z proponowanym planem, którego realizacja nie powinna trwać dłużej niż trzy lata.

POSTĘPOWANIE UPADŁOŚCIOWE

Wierzyciel może złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika, jeżeli ten jest niewypłacalny i jest winien jednemu lub większej liczbie wierzycieli określoną kwotę powyżej 1 miliona THB (jeżeli dłużnikiem jest osoba fizyczna) lub ponad 2 miliony THB (jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna).

Po złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości postępowanie zazwyczaj obejmuje przesłuchanie świadków, tymczasowe przejęcie majątku dłużnika, wyznaczenie syndyka, zgłoszenie przez wierzycieli roszczeń o spłatę długów w terminie dwóch miesięcy od daty ogłoszenia postanowienia o stałym zarządzie komisarycznym, wydanie postanowienia o ogłoszeniu upadłości dłużnika (jeżeli nie uda się osiągnąć porozumienia z wierzycielami), wydanie postanowienia o stałym zarządzie komisarycznym, zajęcie majątku, sprzedaż majątku w drodze publicznej licytacji oraz proporcjonalny podział wpływów ze sprzedaży między wierzycieli.

Ostatnia aktualizacja: sierpień 2026 r.