Oman

Wzrost wspierany przez dywersyfikację i zmieniającą się dynamikę regionalną

Po odnotowaniu stosunkowo silniejszego wzrostu w 2026 r. oczekuje się, że gospodarka Omanu będzie rozwijać się w 2027 r. w bardziej umiarkowanym tempie, a jej struktura będzie nadal stopniowo przesuwać się w kierunku działalności niezwiązanej z węglowodorami. Oczekuje się, że wyższa produkcja węglowodorów (około 30–35% PKB) w znacznym stopniu przyczyni się do wzrostu gospodarczego w bieżącym roku. Chociaż stopniowe wycofywanie się z ograniczeń wydobycia przez OPEC+ wspiera produkcję wszystkich producentów z regionu Zatoki Perskiej, Oman ma szczególnie dobrą pozycję, by skorzystać z obecnych zakłóceń w regionie. W przeciwieństwie do kilku głównych eksporterów z regionu Zatoki Perskiej znaczna część infrastruktury eksportowej Omanu ma bezpośredni dostęp do Morza Arabskiego, omijając Cieśninę Ormuz. Pozwala to na kontynuowanie produkcji i eksportu przy stosunkowo niewielkich zakłóceniach, dzięki czemu Oman może częściowo zrównoważyć straty produkcyjne odnotowywane w innych częściach regionu Zatoki Perskiej. Całkowita produkcja ropy wzrosła o około 11% rok do roku (r/r) do 198 mln baryłek w pierwszej połowie 2026 r., podczas gdy średnia dzienna produkcja wzrosła do 1,094 mln baryłek z 989 200 baryłek rok wcześniej. Wspierającym czynnikiem był również wzrost cen ropy naftowej, ponieważ średnia cena ropy omańskiej wzrosła do 80,90 USD za baryłkę w pierwszej połowie 2026 r., z 74 USD w tym samym okresie 2025 r. Oczekuje się, że inne sektory, takie jak przemysł przetwórczy (stanowiący około 10% PKB, obejmujący ropę naftową, chemikalia, metale podstawowe itp.), logistyka i usługi będą wspierać gospodarkę niezwiązaną z węglowodorami, pomimo pewnej presji na turystykę (prawie 3% PKB) i budownictwo wynikającej z regionalnych napięć geopolitycznych. Oczekuje się, że w 2027 r. produkcja węglowodorów ustabilizuje się z powodu ograniczeń mocy produkcyjnych, co powinno spowodować powrót tempa wzrostu do bardziej umiarkowanego poziomu. W rezultacie dalsze zwiększenie limitów produkcyjnych OPEC prawdopodobnie nie wpłynie znacząco na wzrost produkcji. Konsumpcja prywatna (40% PKB) powinna pozostać stabilna, wspierana przez ograniczoną inflację i stabilne warunki zatrudnienia, chociaż utrzymująca się niepewność geopolityczna może negatywnie wpływać na zaufanie konsumentów. Inwestycje (25% PKB) powinny pozostać ważnym motorem popytu krajowego, wspierane przez projekty infrastrukturalne i realizację programu „Wizja 2040”, a także rosnące inwestycje prywatne w przemyśle wytwórczym, logistyce, energii odnawialnej, turystyce i innych działaniach związanych z dywersyfikacją. Ponieważ przestrzeń fiskalna państwa jest ograniczona, udział sektora prywatnego będzie miał kluczowe znaczenie dla wsparcia i utrzymania planowanych projektów inwestycyjnych. Inwestycje w sektorze produkcyjnym coraz bardziej koncentrują się w Specjalnej Strefie Gospodarczej Duqm, zwłaszcza w branży petrochemicznej, gałęziach przemysłu przetwórczego, przetwórstwie spożywczym i innych rodzajach działalności przemysłowej. Jednocześnie trwająca rozbudowa portów w Duqm, Salalah i Sohar, wraz z powiązanymi z nimi strefami logistycznymi i obiektami magazynowymi, umacnia pozycję Omanu jako regionalnego centrum handlu i logistyki, wspieraną przez jego strategiczne położenie poza Cieśniną Ormuz. Energia odnawialna również staje się kluczowym obszarem inwestycji, a realizowane są zakrojone na szeroką skalę projekty związane z ekologicznym wodorem, energią słoneczną i wiatrową, zwłaszcza w Duqm i Dhofarze. Tymczasem oczekuje się, że dalsze inwestycje w zintegrowane projekty turystyczne, hotele, ośrodki wypoczynkowe i powiązaną infrastrukturę będą wspierać rozwój sektora turystycznego w perspektywie średnioterminowej.

Oczekuje się, że inflacja pozostanie na stosunkowo niskim poziomie w nadchodzącym okresie, pomimo tymczasowego wzrostu presji cenowej w 2026 r. Niedawne przyspieszenie inflacji wynikało w dużej mierze z wyższych kosztów żywności i transportu w związku z zakłóceniami podaży w regionie, podczas gdy napięcia geopolityczne nadal stanowią ryzyko wzrostu inflacji poprzez wyższe ceny energii, koszty frachtu i inflację importowaną. Oczekuje się, że presje te będą stopniowo słabnąć w 2027 r. wraz z normalizacją warunków podaży, co powinno pozwolić na spowolnienie inflacji. Jednocześnie stosunkowo umiarkowana presja cenowa na rynku krajowym powinna pomóc w zapobieganiu bardziej trwałej tendencji inflacyjnej. Jeśli chodzi o politykę pieniężną, kluczową kotwicą polityki jest powiązanie riala omańskiego z dolarem amerykańskim. W związku z tym oczekuje się, że Bank Centralny Omanu będzie zasadniczo podążał za cyklem polityki pieniężnej Rezerwy Federalnej Stanów Zjednoczonych, aby utrzymać powiązanie walutowe i ograniczyć potencjalnie destabilizujący odpływ kapitału.

Rozważne i zrównoważone finanse publiczne oraz stabilna pozycja zewnętrzna

Oczekuje się, że perspektywy fiskalne Omanu pozostaną ogólnie korzystne w latach 2026–2027, dzięki wysokim dochodom z węglowodorów, rozważnemu zarządzaniu finansami publicznymi oraz ciągłym wysiłkom na rzecz wzmocnienia poboru dochodów niezwiązanych z ropą naftową. Wynik budżetowy w 2026 r. będzie prawdopodobnie korzystniejszy niż zakładano w budżecie, ponieważ dochody z ropy i gazu nadal będą czerpać korzyści z wyższych niż zakładano cen węglowodorów i poziomów wydobycia. Z drugiej strony oczekuje się, że władze utrzymają stosunkowo wysoki poziom wydatków, co odzwierciedla bieżące inwestycje w infrastrukturę, projekty transformacji gospodarczej oraz realizację priorytetów strategii „Oman Vision 2040”. W rezultacie oczekuje się, że w 2026 r. deficyt budżetowy utrzyma się, ale może znacznie zmniejszyć się poniżej oficjalnej prognozy (-1,3% PKB), potencjalnie zbliżając się do równowagi, o ile warunki rynkowe dotyczące węglowodorów pozostaną sprzyjające w pozostałej części roku. Oczekuje się, że dług publiczny pozostanie pod kontrolą, a wzmocniona pozycja fiskalna (w tym płynności o wartości 40% PKB) zapewni dodatkową przestrzeń do amortyzacji potencjalnych wstrząsów zewnętrznych. W perspektywie roku 2027 polityka fiskalna prawdopodobnie nadal będzie kierować się dwoma celami: poprawą stabilności fiskalnej oraz wspieraniem dywersyfikacji gospodarczej. Oczekuje się, że dalsze inwestycje w logistykę, przemysł wytwórczy, energię odnawialną i rozwój turystyki pozwolą utrzymać wzrost wydatków na stosunkowo stabilnym poziomie. Jednocześnie ciągła poprawa administracji podatkowej oraz stopniowa ekspansja działalności gospodarczej niezwiązanej z węglowodorami powinny zapewnić rosnące wsparcie dla dochodów rządowych. Zakładając, że ceny ropy spadną z obecnych poziomów, ale pozostaną ogólnie sprzyjające, oczekuje się, że saldo budżetowe utrzyma się blisko równowagi, choć nadal prawdopodobny jest niewielki deficyt. W związku z tym Oman powinien być w stanie utrzymać swoją stosunkowo silną pozycję budżetową w porównaniu z innymi krajami regionu, zachowując jednocześnie umiarkowany poziom długu publicznego i elastyczność budżetową w okresie objętym prognozą.

Oczekuje się, że pozycja zewnętrzna Omanu pozostanie korzystna w przyszłym roku, wspierana przez wyższą produkcję węglowodorów, stabilne dochody z eksportu energii oraz dalszy wzrost eksportu produktów niezwiązanych z węglowodorami. Wyniki eksportowe powinny również skorzystać na strategicznej pozycji kraju jako regionalnego centrum logistycznego i handlowego, zwłaszcza że regionalne przepływy handlowe w coraz większym stopniu wykorzystują porty i infrastrukturę logistyczną Omanu. Oczekuje się, że dalszy napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych zapewni dodatkowe wsparcie dla rachunków zewnętrznych. Napływ inwestycji zagranicznych osiągnął 2,6 mld OMR w pierwszym kwartale 2026 r., podczas gdy łączna wartość bezpośrednich inwestycji zagranicznych wzrosła do 32,2 mld OMR (około 6% PKB w 2025 r.), co odzwierciedla utrzymujące się zaufanie inwestorów do gospodarki Omanu pomimo napięć w regionie. Aktywność inwestycyjna nadal koncentruje się w sektorze węglowodorów, ale w coraz większym stopniu rozciąga się na przemysł wytwórczy, logistykę, energię odnawialną i inne branże związane z dywersyfikacją, co w perspektywie średnioterminowej powinno przyczynić się do zwiększenia potencjału eksportowego i wygenerowania dodatkowych wpływów z wymiany zagranicznej. Ponadto ostatnie działania na rzecz promocji inwestycji przyczyniły się do realizacji projektów o wartości około 460 mln OMR, wspierając rozwój nowych sektorów wzrostu zgodnie z wizją „Oman Vision 2040”. Niemniej jednak oczekuje się, że nadwyżka w bilansie płatniczym będzie się stopniowo zmniejszać w miarę spowolnienia wpływów z węglowodorów oraz wzrostu popytu importowego przy jednoczesnej silnej aktywności inwestycyjnej w kraju. Pomimo tego spowolnienia saldo rachunku bieżącego powinno utrzymać niewielką nadwyżkę, odzwierciedlając dalszy wkład działalności niezwiązanej z węglowodorami, utrzymujące się inwestycje zagraniczne oraz postępującą dywersyfikację eksportu. Oczekuje się, że do końca 2026 r. rezerwy walutowe osiągną poziom 20 mld USD (około 5 miesięcy importu), podczas gdy Oman Investment Authority posiada aktywa zagraniczne o szacowanej wartości 20 mld USD, co zapewnia dodatkowe bufory zewnętrzne.

Głównym czynnikiem ryzyka są napięcia regionalne

Profil ryzyka geopolitycznego Omanu jest korzystniejszy niż w przypadku wielu innych krajów regionu, co wynika z długoletniej polityki neutralności oraz zrównoważonych stosunków dyplomatycznych w całym regionie Zatoki Perskiej. Oczekuje się, że władze będą nadal prowadzić pragmatyczną politykę zagraniczną, utrzymując konstruktywne relacje z partnerami zachodnimi, Chinami i podmiotami regionalnymi, co zmniejszy prawdopodobieństwo bezpośredniego zaangażowania w konflikty regionalne. Rola Omanu jako mediatora oraz jego reputacja jako neutralnego rozmówcy powinny nadal wspierać stabilność polityczną i zaufanie inwestorów. Niemniej jednak oczekuje się, że otoczenie zewnętrzne w latach 2026 i 2027 będzie stanowiło wyzwanie. Główne ryzyko geopolityczne wynika z ponownego nasilenia napięć w Zatoce Perskiej i na całym Bliskim Wschodzie. Chociaż Oman czerpie korzyści z obecności dużych portów poza Zatoką Perską i jak dotąd uniknął poważnych zakłóceń w produkcji i eksporcie węglowodorów, pogorszenie się warunków bezpieczeństwa w regionie mogłoby negatywnie wpłynąć na gospodarkę kraju. W wymiarze krajowym oczekuje się, że ryzyko polityczne zostanie opanowane pod rządami sułtana Haithama bin Tariqa Al Saida, który sprawuje władzę od 2020 r. Główne wyzwania będą prawdopodobnie miały charakter gospodarczy, a nie polityczny, i obejmują utrzymanie tempa reform fiskalnych, zmniejszenie zależności od dochodów z węglowodorów oraz stworzenie wystarczającej liczby miejsc pracy w sektorze prywatnym dla rosnącej siły roboczej.

Ostatnia aktualizacja: wrzesień 2026 r.