Europa
Wielka Brytania
Szwecja
Polska
Dania
Chiny
USAStabilny wzrost w sektorze prywatnym i publicznym
Przez cały 2027 r. gospodarka Norwegii ma nadal rozwijać się w umiarkowanym tempie, podobnie jak w 2026 r., dzięki stabilnemu rynkowi pracy, rosnącym płacom realnym oraz wciąż solidnej konsumpcji gospodarstw domowych. Chociaż zaufanie konsumentów osłabło w obliczu zwiększonej niepewności na świecie i utrzymującej się wysokiej inflacji, gospodarstwa domowe nadal czerpią korzyści z dobrych warunków na rynku pracy, rosnących płac i poprawiającej się siły nabywczej. Rządowe środki wsparcia, w tym trwające programy związane z energią, powinny dodatkowo pomóc w złagodzeniu wpływu zewnętrznych wstrząsów na popyt krajowy.
Niemniej jednak nadal istnieją ryzyka spadku koniunktury, ponieważ w gospodarce obserwuje się pewne tendencje stagflacyjne. Inflacja okazała się bardziej uporczywa niż oczekiwano, przekraczając w pewnym momencie 2026 r. poziom 3%, podczas gdy wzrost płac pozostaje wysoki ze względu na napiętą sytuację na rynku pracy. Czynniki te prawdopodobnie ograniczą tempo łagodzenia polityki pieniężnej, utrzymując koszty finansowania na stosunkowo wysokim poziomie dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw. W rezultacie działalność inwestycyjna oraz sektory bardziej wrażliwe na zmiany stóp procentowych mogą nadal borykać się z trudnościami. Ponadto niepewne otoczenie zewnętrzne, w tym napięcia geopolityczne i spowolnienie wzrostu gospodarczego wśród kluczowych partnerów handlowych, może negatywnie wpłynąć na norweski eksport i nastroje przedsiębiorców.
Liczba upadłości przedsiębiorstw znacznie spadła w pierwszych miesiącach 2026 r., zmniejszając się o około 15% w ujęciu rok do roku. Jest jednak mało prawdopodobne, aby ta poprawa utrzymała się przez cały okres prognozy. W miarę narastania presji kosztowej i spowolnienia popytu poziom upadłości zaczął stopniowo ponownie rosnąć w 2026 r. Oczekuje się, że tendencja ta utrzyma się w 2027 r. Wyższe koszty pracy, zwiększone wydatki na finansowanie oraz utrzymująca się presja na marże prawdopodobnie dotkną w szczególności przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji. W sektorach takich jak hotelarstwo, transport i usługi dla przedsiębiorstw już pojawiły się oznaki pogorszenia sytuacji, natomiast branże zorientowane na eksport i energochłonne borykają się z rosnącym ryzykiem wynikającym ze słabszego popytu zewnętrznego i wyższych kosztów operacyjnych. Pomimo tych wyzwań oczekuje się, że ogólny poziom upadłości pozostanie zasadniczo zgodny z historycznymi normami.
Saldo wspierane przez dochody z węglowodorów
Oczekuje się, że w 2027 r. pozycja zewnętrzna Norwegii pozostanie wyjątkowo silna, wspierana przez znaczny eksport węglowodorów i spore zyski z inwestycji zagranicznych. Chociaż nadwyżka na rachunku bieżącym prawdopodobnie nieznacznie się zmniejszy w miarę umiarkowanego spadku cen energii i stabilnego popytu importowego, nadal będzie charakteryzować się dużą nadwyżką w handlu towarami, napędzaną eksportem ropy i gazu. Oczekuje się, że saldo usług pozostanie ujemne, co odzwierciedla zależność Norwegii od importowanych usług transportowych, turystycznych i biznesowych. Zostanie to jednak z nawiązką zrównoważone przez silne saldo dochodów, wspierane przez zyski z rozległych norweskich aktywów zagranicznych, w szczególności z Rządowego Funduszu Emerytalnego Globalnego, największego na świecie funduszu majątkowego.
Oczekuje się również, że sytuacja budżetowa Norwegii pozostanie jedną z najsilniejszych na świecie. Chociaż wydatki rządowe mają dalej wzrosnąć, wspierane przez wydatki na obronę, zobowiązania socjalne oraz ukierunkowane środki mające na celu ochronę gospodarstw domowych i przedsiębiorstw przed wyższymi kosztami, finanse publiczne będą nadal czerpać korzyści ze znacznych dochodów związanych z ropą naftową oraz dochodów z inwestycji funduszu majątkowego. W rezultacie przewiduje się, że rząd utrzyma znaczną nadwyżkę budżetową, a dług publiczny pozostanie na niskim i stabilnym poziomie w porównaniu z międzynarodowymi standardami. Niemniej jednak podstawowa gospodarka kontynentalna będzie nadal uzależniona od transferów z dochodów pochodzących z ropy naftowej, co podkreśla niezmienne znaczenie sektora ropy i gazu dla ogólnej siły finansowej Norwegii.
Równowaga między bezpieczeństwem energetycznym a transformacją ekologiczną
W wyborach parlamentarnych we wrześniu 2025 r. Partia Pracy premiera Jonasa Gahra Størego utrzymała władzę po wyraźnym wzroście poparcia społecznego w poprzednich miesiącach. Powrót byłego premiera i byłego sekretarza generalnego NATO Jensa Stoltenberga na stanowisko ministra finansów przyczynił się do wzmocnienia wiarygodności gospodarczej rządu. Partia Pracy nadal sprawuje rządy jako rząd mniejszościowy, opierając się na poparciu szeregu partii centrolewicowych, w tym Socjalistycznej Partii Lewicy, Partii Centrum, Partii Czerwonej i Partii Zielonych. Program rządu koncentruje się na złagodzeniu presji związanej z kosztami utrzymania, wzmocnieniu usług publicznych, utrzymaniu wysokich wydatków na obronność oraz przeciwdziałaniu rosnącym nierównościom. Odzwierciedlając te priorytety, w budżecie na rok 2026 wprowadzono takie środki, jak wyższe ulgi podatkowe dla osób fizycznych, niższe koszty opieki nad dziećmi, zwiększone świadczenia socjalne oraz dodatkowe środki dla gmin, opieki zdrowotnej, programów wsparcia energetycznego i obrony. W 2027 r. spodziewana jest szeroko zakrojona reforma podatkowa, a kolejne wybory parlamentarne zaplanowano na wrzesień 2029 r.
Patrząc w przyszłość, rząd stoi przed wyzwaniem pogodzenia długoterminowych celów klimatycznych Norwegii z utrzymującą się zależnością kraju od sektora ropy naftowej i gazu. Komisja ds. transformacji zbada sposoby ograniczenia zależności od węglowodorów w dłuższej perspektywie oraz wesprze przejście na gospodarkę niskoemisyjną. Jednak nasilające się napięcia geopolityczne, obawy dotyczące bezpieczeństwa energetycznego Europy oraz zakłócenia na światowych rynkach energii wzmocniły strategiczne znaczenie norweskich dostaw ropy i gazu. W rezultacie poparcie polityczne dla utrzymania – a w niektórych przypadkach nawet rozszerzenia – wydobycia węglowodorów pozostaje znaczne, w tym odnowione zainteresowanie inwestycjami w Arktyce. W 2026 r. wzrosły również inwestycje w tym sektorze, co odzwierciedla zarówno sprzyjające warunki rynkowe, jak i utrzymujący się popyt Europy na niezawodne dostawy energii. Te sprzeczne naciski prawdopodobnie pozostaną charakterystyczną cechą norweskiego kształtowania polityki w nadchodzących latach, wpływając zarówno na politykę energetyczną, jak i na szersze relacje gospodarcze Norwegii z Europą.