Singapur
USA
Chiny
Europa
Hongkong
TajwanUmiarkowany wzrost gospodarczy, wspierany przez rozwój sztucznej inteligencji i popyt krajowy
Oczekuje się, że w 2026 r. tempo wzrostu gospodarczego w Malezji ponownie ulegnie spowolnieniu. Sytuacja międzynarodowa charakteryzuje się nasilającym się protekcjonizmem, podczas gdy gospodarka kraju jest w dużym stopniu uzależniona od eksportu. Cło w wysokości 19% nałożone przez Stany Zjednoczone – drugiego co do wielkości partnera handlowego Malezji, na którego w 2024 r. przypadało 13% eksportu – może negatywnie wpłynąć na sprzedaż. Ponadto do spowolnienia wzrostu eksportu przyczyni się jego normalizacja po silnym wzroście na początku 2025 r., który był wynikiem oczekiwań dotyczących protekcjonistycznych środków administracji Trumpa. Jednak silny globalny popyt na półprzewodniki i centra danych, napędzany rozwojem sztucznej inteligencji i recyklingu sprzętu elektronicznego, będzie nadal wspierał malezyjski eksport. Ta dynamika powinna zrównoważyć spadek sprzedaży produktów naftowych, drugiej co do wielkości pozycji eksportowej, na którą negatywnie wpłynęły niskie światowe ceny energii. Nowy plan rozwoju przemysłowego do 2030 r. (NIMP2030), w połączeniu z dużymi projektami infrastrukturalnymi, ma na celu stymulowanie wzrostu w sektorach elektronicznym, lotniczym i petrochemicznym poprzez przyciągnięcie znacznych bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Wysokie nakłady kapitałowe będą wspierać inwestycje publiczne. Konsumpcja prywatna pozostanie na wysokim poziomie, wspierana przez umiarkowaną inflację i rosnące dochody. To ostatnie wynika z dobrej sytuacji na rynku pracy – stopa bezrobocia wyniosła 3% w 2025 r. – oraz korzystnych działań rządu, takich jak podwyżki wynagrodzeń w służbie cywilnej. Wreszcie sektor usług pozostanie głównym motorem gospodarki (60% PKB w 2024 r.) i będzie napędzany przez handel, technologie informacyjno-komunikacyjne, usługi finansowe – w szczególności finanse islamskie – oraz turystykę. Ta ostatnia dziedzina będzie stymulowana przez wydatki związane z kampanią „Visit Malaysia 2026” oraz wzrost napływu chińskich turystów spowodowany konfliktem między Tajlandią a Kambodżą.
W 2026 r. oczekuje się nieznacznego przyspieszenia inflacji, spowodowanego wprowadzeniem nowych podatków i racjonalizacją dotacji. W szczególności stopniowe wprowadzanie ukierunkowanego systemu dotacji do paliwa RON95 doprowadzi do wzrostu cen dla konsumentów wykluczonych z tego systemu, którzy będą teraz podlegać cenom rynkowym. Jednak niższe światowe ceny energii i żywności powinny złagodzić te presje, utrzymując inflację w docelowym przedziale banku centralnego wynoszącym od 1,5% do 3%. Oczekuje się zatem, że w 2026 r. podstawowa stopa procentowa pozostanie na stabilnym poziomie 2,75%.
Dalsza konsolidacja fiskalna, wysoki, ale możliwy do opanowania dług publiczny
Rząd utrzyma swój cel konsolidacji budżetowej, dążąc do dalszego zmniejszenia deficytu w 2026 r. W budżecie przewiduje się spadek dochodów pozapodatkowych w związku z niższymi dywidendami wypłacanymi przez krajową spółkę naftową Petroliam, spowodowanym spadkiem światowych cen energii. Nacisk zostanie położony na kontrolę wydatków operacyjnych, a głównym narzędziem będzie racjonalizacja dotacji. Podjęte już działania obejmują zniesienie dotacji do jaj oraz reformę dotacji do paliwa RON95. Oszczędności z tego tytułu zostaną przeznaczone na wydatki rozwojowe, zwłaszcza w zakresie kapitału ludzkiego, infrastruktury i wsparcia społecznego, przy minimalnym celu wynoszącym 3% PKB. Jednocześnie wzrost akcyzy na alkohol i wyroby tytoniowe, wprowadzenie podatku od emisji dwutlenku węgla oraz rozszerzenie zakresu podatku od sprzedaży i usług będą wspierać wzrost dochodów podatkowych. Ponadto przyspieszenie cyfryzacji powinno przyczynić się do lepszego poboru podatków i wzmocnienia zarządzania. Wreszcie dług publiczny pozostaje na umiarkowanym i możliwym do opanowania poziomie, choć zbliża się do ustawowego pułapu wynoszącego 65% PKB. Ma on głównie charakter krajowy (76%) i jest prawie w całości denominowany w walucie lokalnej (98%). Prawie dwie trzecie zadłużenia w obiegu stanowią papiery wartościowe długoterminowe (powyżej pięciu lat), co zmniejsza ryzyko refinansowania.
Oczekuje się, że saldo rachunku bieżącego pozostanie dodatnie, w szczególności dzięki eksportowi towarów (zwłaszcza elektroniki i sprzętu elektrycznego) oraz zmniejszeniu deficytu w sektorze usług w związku z ożywieniem w turystyce. Nadwyżka ta może jednak ulec osłabieniu w wyniku nasilającego się globalnego protekcjonizmu, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Repatriacja zysków przez przedsiębiorstwa zagraniczne oraz przekazy pieniężne od pracowników zagranicznych będą przyczyniać się do utrzymującego się deficytu na rachunku dochodów. Chociaż rezerwy walutowe rosną dzięki powtarzającej się nadwyżce na rachunku bieżącym i napływowi inwestycji zagranicznych, ich stosunek do importu oraz zdolność do pokrycia krótkoterminowego długu zagranicznego maleją. Obecnie pokrywają one jedynie cztery do pięciu miesięcy importu i prawie 80% krótkoterminowego długu zagranicznego. Wreszcie, w 2024 r. dług zagraniczny stanowił 66% PKB, z czego prawie trzy czwarte przypada na dłużników prywatnych. Ponadto trzy czwarte tego długu jest denominowane w walucie obcej.
Względna stabilność polityczna
Wybory w maju 2023 r. doprowadziły do podziału sceny politycznej, na którym widoczne są różnice etniczne i religijne. Żadnej z trzech głównych koalicji – Pakatan Harapan (PH), Perikatan Nasional (PN) i Barisan Nasional (BN) – nie udało się zdobyć bezwzględnej większości. Dzięki interwencji króla koalicje PH (81 z 222 mandatów parlamentarnych), BN (30) oraz kilka partii regionalnych – z Sarawaku (23) i Sabahu (6) – zgodziły się utworzyć rząd koalicyjny. Anwar Ibrahim, lider PH, został mianowany premierem. Pomimo zróżnicowania interesów w ramach rządu oczekuje się, że stabilność polityczna utrzyma się co najmniej do wyborów parlamentarnych zaplanowanych najpóźniej na luty 2028 r., dzięki serdecznym stosunkom między PH a BN oraz osłabionej opozycji (69 mandatów dla PN). Jednak frakcje pro-malajskie w jego koalicji – zwłaszcza UMNO w ramach BN, historyczny rywal Anwara i PH – zmuszają Anwara do utrzymania polityki działań afirmatywnych na rzecz ludności Bumiputera (prawie 70% ludności), w przeciwnym razie ryzykuje on utratę ich poparcia, co zagrozi jego większości parlamentarnej.
Pomimo eskalacji napięć między Stanami Zjednoczonymi i Japonią z jednej strony a Chinami z drugiej, Malezja jest zdecydowana utrzymać stosunki ze wszystkimi trzema krajami. Dzieje się tak pomimo sporu Malezji z Pekinem dotyczącego Morza Południowochińskiego, ponieważ Chiny są głównym partnerem handlowym i źródłem inwestycji. Malezja podpisała z Waszyngtonem wzajemną umowę handlową, która ustanawia 19-procentową stawkę celną na jej eksport do USA, przyznając jednocześnie zwolnienia dla około 12% jej eksportu, w tym sprzętu lotniczego, farmaceutyków, kauczuku, kakao i oleju palmowego. W zamian Malezja zobowiązała się do importu towarów z USA, w tym samolotów i półprzewodników, o szacowanej wartości 170 mld USD w ciągu pięciu lat. Ponadto kraj ten pogłębił współpracę w zakresie bezpieczeństwa ze Stanami Zjednoczonymi i Japonią. Wreszcie dąży do dywersyfikacji partnerów handlowych poprzez zawieranie nowych umów o wolnym handlu. Po podpisaniu w czerwcu 2025 r. umowy o wolnym handlu z EFTA (Szwajcaria, Norwegia, Islandia i Liechtenstein) w 2026 r. będą kontynuowane negocjacje z Unią Europejską w sprawie podobnej umowy.