Finlandia
Łotwa
Szwecja
Litwa
Niemcy
PolskaOżywienie gospodarcze hamowane przez szok energetyczny
Oczekuje się, że gospodarka estońska będzie nadal odradzać się w latach 2026–2027, a prognozowany wzrost gospodarczy przekroczy średnią dla strefy euro. Ożywienie gospodarcze jest jednak hamowane przez szok cenowy na rynku energii wynikający z wojny w Iranie, który nadal napędza wysoką inflację (3,7% w maju 2026 r.), a dodatkowo podtrzymywana jest przez podwyżkę podatku VAT z 22% do 24% w lipcu 2025 r. oraz wzrost akcyzy na alkohol i wyroby tytoniowe w maju 2026 r. Konsumpcja prywatna pozostanie głównym motorem koniunktury, wspierana przez utrzymujący się dynamiczny wzrost płac nominalnych (+5,8% rok do roku w marcu 2026 r.) oraz bardziej hojne wydatki budżetowe przed wyborami parlamentarnymi w marcu 2027 r. Stopa bezrobocia wynosząca 7,1% w I kwartale 2026 r. jest wyższa od średniej UE (6,0% w kwietniu 2026 r.), co odzwierciedla utrzymującą się presję na rynku pracy, przy szczególnie wysokim bezrobociu wśród młodzieży (22,8% w marcu 2026 r.). W tym kontekście EBC podniósł swoje podstawowe stopy procentowe, aby powstrzymać presję inflacyjną związaną z energią, i oczekuje się, że w 2026 r. utrzyma restrykcyjne stanowisko. Prawdopodobnie będzie to miało negatywny wpływ na sektor kredytowy i budowlany w kraju, w którym prawie 90% kredytów hipotecznych jest oprocentowanych według zmiennych stóp procentowych.
Inwestycje przedsiębiorstw i sektora publicznego pozostaną drugim filarem działalności gospodarczej, wspierane przez wykorzystanie funduszy unijnych oraz działania na rzecz transformacji energetycznej. Z kwoty 969,3 mln EUR (w całości w formie dotacji) przyznanej w ramach Instrumentu na rzecz Odbudowy i Odporności (RRF), około jednej trzeciej nadal musi zostać uruchomiona przed terminem wyznaczonym na wrzesień 2026 r. i przeznaczona na transformację ekologiczną (42% całkowitej kwoty), w tym na zmniejszenie zależności od łupków bitumicznych, które nadal zaspokajają 70% zapotrzebowania na energię, cyfryzację (22%), a także transport, opiekę zdrowotną i obronność. Rozwój odnawialnych źródeł energii stanowi kluczowy priorytet inwestycyjny o charakterze strukturalnym, czego przykładem jest największy park słoneczny w krajach bałtyckich, zainaugurowany w Kirikmäe. Celem jest zapewnienie, by do 2030 r. produkcja energii ze źródeł odnawialnych pokrywała całkowite roczne zużycie energii elektrycznej, co pozwoli zmniejszyć podatność na zewnętrzne wstrząsy energetyczne. Projekt Rail Baltica, który połączy Tallinn z Warszawą, będzie nadal wspierał działalność budowlaną w latach 2026–2027, nie wchodząc jednak do eksploatacji, ponieważ jego koszt wzrósł czterokrotnie od 2017 r., osiągając poziom 23,8 mld EUR. Zakończenie projektu zostało przełożone co najmniej do końca 2027 r. z powodu niewystarczającego finansowania.
Usługi ICT, będące strukturalnym motorem jednej z najbardziej cyfryzowanych gospodarek świata — gdzie 99% usług publicznych jest dostępnych online, sztuczna inteligencja została włączona do programów nauczania od września 2025 r., a wiodący ekosystem start-upów obejmuje takie firmy jak Wise, Bolt i Pipedrive — będą nadal napędzać wzrost gospodarczy i eksport. Ta dynamika zrównoważy utrzymującą się niestabilność sektora produkcyjnego (metalurgia, przemysł drzewny i sprzęt elektryczny), który nadal ponosi największe konsekwencje słabego popytu w Europie, zwłaszcza w Niemczech – kluczowym partnerze handlowym obok Finlandii i Szwecji. Turystyka stopniowo się ożywia (+2,3% rok do roku w 2025 r. w porównaniu z 2024 r.), wspierana przez powrót europejskich turystów, ale pozostaje poniżej poziomu sprzed wojny, ponieważ brak rosyjskich turystów (wcześniej drugiego co do wielkości źródła przyjazdów) nadal negatywnie wpływa na ten sektor. Eksport usług transportowych i logistycznych, wspierany przez strategiczne położenie portów w Tallinie i Muuga, pozostanie ważnym czynnikiem wzrostu w kontekście częściowej reorientacji bałtyckich przepływów handlowych w następstwie sankcji nałożonych na Rosję i Białoruś.
Budżet w coraz większym stopniu napędzany wydatkami na obronność
Oczekuje się, że deficyt budżetowy wzrośnie w latach 2026 i 2027 w ramach wyraźnie ekspansywnej polityki budżetowej. Głównym czynnikiem jest wzrost wydatków na obronność: Estonia zwiększa swoje nakłady na obronność do 5,4% PKB w 2026 r., w porównaniu z 3% w 2024 r., co czyni ją krajem o najwyższych wydatkach w NATO, finansując w szczególności inwestycje w infrastrukturę wojskową na flance wschodniej. Pogorszenie to odzwierciedla również rezygnację, pod presją opinii publicznej, z planowanego 2-procentowego wzrostu stawek podatku dochodowego od osób fizycznych i prawnych, pierwotnie zaplanowanego na styczeń 2026 r., które od tej pory zostaną utrzymane na poziomie 22%, a czego nie zrównoważy podwyższenie akcyzy na wyroby tytoniowe i alkohol. Spadek dochodów można również wyjaśnić podwyższeniem i uogólnieniem progu zwolnienia podatkowego. Estonia nie będzie jednak miała trudności z sfinansowaniem tego deficytu, ponieważ ma zdecydowanie najniższy wskaźnik zadłużenia w UE (25% PKB), co zapewnia jej znaczną swobodę budżetową w porównaniu z sąsiadami. Biorąc pod uwagę niepopularność koalicji rządzącej oraz prawdopodobne dojście do władzy partii Isamaa w 2027 r. (konserwatywnej partii otwarcie wrogo nastawionej do opodatkowania), oczekuje się, że deficyty pozostaną na wysokim poziomie zarówno w 2026, jak i w 2027 r.
Oczekuje się, że deficyt na rachunku bieżącym, który pojawił się w 2020 r., pogłębi się w 2026 r., a następnie nieznacznie się poprawi w 2027 r. Bilans towarowy pozostaje strukturalnie deficytowy, ponieważ gospodarka jest w dużym stopniu uzależniona od importu dóbr kapitałowych, produktów przemysłowych i energii, a koszty związane z węglowodorami wzrosną w 2026 r. w związku z napięciami na Bliskim Wschodzie. Natomiast nadwyżka w bilansie usług, napędzana przez sektor ICT, transport i logistykę oraz turystykę, stanowi główną przewagę konkurencyjną kraju i zapewnia mu równowagę zewnętrzną. Większość eksportu (około 75%) trafia do krajów UE, głównie do Finlandii, Szwecji, Niemiec, Łotwy i Litwy. Napływ bezpośrednich inwestycji zagranicznych będzie nadal rósł, napędzany przez odnawialne źródła energii i technologie cyfrowe w jednym z najbardziej sprzyjających prowadzeniu działalności gospodarczej środowisk w regionie, chociaż bardziej rygorystyczna kontrola inwestycji rosyjskich i chińskich w sektorach strategicznych (energetyka, infrastruktura cyfrowa i obrona) ogranicza obecnie część tego napływu.
Pomimo osłabienia i utraty wiarygodności oczekuje się, że rządząca koalicja dotrwa do końca kadencji
Kristen Michal (Partia Reform, centroprawicowa liberalna) pełni funkcję premiera od lipca 2024 r. po mianowaniu Kaji Kallas na stanowisko Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa — awans ten uznano za wyraz uznania dla wiodącej roli Tallina we wspieraniu Ukrainy. Jednak od czasu odsunięcia socjaldemokratów od władzy w marcu 2025 r. koalicja rządząca znacznie osłabła: Partia Reform i Eesti 200 (liberalna) dysponują obecnie jedynie 52 z 101 mandatów, w porównaniu z 60 wcześniej. Osłabiona słabymi wynikami gospodarczymi oraz serią niepowodzeń budżetowych, które spotkały się z negatywnym odbiorem opinii publicznej, koalicja cieszyła się poparciem wynoszącym mniej niż 15% zamiarów wyborczych. Wybory samorządowe w październiku 2025 r. potwierdziły i wzmocniły to nastawienie społeczne: poparcie dla Partii Reform spadło do 10% (z poprzednich 17,3%), Eesti 200 praktycznie zniknęła z mapy politycznej (1,7%), podczas gdy Isamaa (konserwatywna) okazała się zdecydowanym zwycięzcą w skali kraju (18,6%). W okresie poprzedzającym wybory parlamentarne w marcu 2027 r. partia Isamaa wyraźnie prowadzi w sondażach i najprawdopodobniej utworzy koalicję z EKRE (narodowo-konserwatywna prawica). Wybory przedterminowe pozostają jednak mało prawdopodobne, ponieważ od 1995 r. wszystkie parlamenty kończyły pełną kadencję.
Estonia, mocno zakorzeniona w UE, strefie euro i NATO, od 2022 r. jest jednym z najbardziej aktywnych i konsekwentnych zwolenników Ukrainy, przeznaczając na pomoc kwotę stanowiącą jeden z najwyższych odsetków PKB. Kraj ten pozycjonuje się jako czołowy orędownik wzmocnienia wschodniej flanki NATO, realizując ogromne inwestycje wojskowe i wykazując niezachwiane zaangażowanie dyplomatyczne, wynikające bezpośrednio z jego bliskości geograficznej do Rosji oraz wspólnej granicy o długości 294 kilometrów.
W sferze społecznej integracja mniejszości rosyjskojęzycznej, stanowiącej ponad jedną czwartą ludności, pozostaje delikatną kwestią polityczną. Stopniowe wycofywanie nauczania w języku rosyjskim w szkołach publicznych oraz odebranie prawa do głosowania w wyborach lokalnych mieszkańcom pochodzenia rosyjskiego i białoruskiego nieposiadającym obywatelstwa estońskiego podsycają ukryte napięcia społeczne, ale nie zagrażają stabilności kraju.