Bahrajn

W 2026 r. tempo wzrostu gospodarczego nieznacznie wzrośnie, napędzane głównie przez sektor nieftowy, na tle nasilających się napięć regionalnych

Oczekuje się, że w 2026 r. tempo wzrostu gospodarczego Bahrajnu nieznacznie przyspieszy, choć w wolniejszym tempie niż wcześniej przewidywano, w obliczu nasilających się napięć geopolitycznych w regionie. Oczekuje się, że czynnikami wspierającymi aktywność gospodarczą będą: rozbudowa mocy przerobowych w sektorze rafinacji ropy naftowej, stabilny eksport aluminium (metale stanowią 40% całkowitego eksportu) oraz stały wzrost w sektorze usług finansowych (około 17% PKB). Turystyka i usługi z nią związane (około 10% PKB) powinny również pozostać ważnymi czynnikami napędzającymi gospodarkę, choć oczekuje się, że niestabilność w regionie będzie miała negatywny wpływ na liczbę odwiedzających. Oczekuje się, że produkcja ropy naftowej odnotuje niewielki wzrost o 1% do około 195 000 baryłek dziennie (bpd), co odzwierciedla łączny wpływ polityki zarządzania produkcją OPEC+ oraz ograniczeń strukturalnych w sektorze wydobywczym, takich jak wyczerpanie istniejących złóż ropy, niewielki przyrost zasobów oraz ograniczone inwestycje kapitałowe. Chociaż wyższa produkcja produktów rafinowanych pozytywnie wpłynie na produkcję przemysłową i eksport, wpływ ten zostanie częściowo zrównoważony przez rosnący import ropy naftowej. Strategia Bahrajnu skoncentrowana na sektorze downstream opiera się na imporcie ropy naftowej, jej przetwarzaniu i eksporcie produktów rafinowanych. Sektory niezwiązane z ropą naftową (stanowiące około 85% PKB) pozostaną głównymi motorami działalności gospodarczej w 2026 r. Oczekuje się, że usługi finansowe, logistyka i turystyka skorzystają z korzystnych regionalnych warunków finansowych i gospodarczych oraz pozycji Bahrajnu jako regionalnego centrum finansowego. Produkcja aluminium będzie nadal wspierać produkcję przemysłową, choć słabszy popyt może spowolnić tempo eksportu. Jednak ryzyko spadku tempa wzrostu wzrosło w związku z podwyższonymi napięciami geopolitycznymi w regionie. Bahrajn pozostaje szczególnie narażony na zakłócenia w Cieśninie Ormuz, przez którą przechodzi cały jego eksport węglowodorów, co zwiększa jego podatność na wstrząsy wpływające na morskie szlaki handlowe. Niestabilność w regionie może również osłabić zaufanie inwestorów, napływ turystów i napływ kapitału, a jednocześnie potencjalnie wpłynąć na gotowość lub zdolność partnerów z regionu Zatoki Perskiej do udzielenia dodatkowego wsparcia finansowego w razie potrzeby. Bahrajn od dawna polega na znacznym wsparciu budżetowym ze strony swoich sąsiadów. W 2018 r. Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Kuwejt zadeklarowały pakiet wsparcia w wysokości 10 mld USD, który ma być przekazywany w transzach w miarę upływu czasu, aby pomóc w stabilizacji równowagi budżetowej i bilansu płatniczego kraju.

Oczekuje się, że presja inflacyjna pozostanie w 2026 r. na stosunkowo niskim poziomie, choć ryzyko wzrosło w związku z nasileniem regionalnych napięć geopolitycznych. Wyższe koszty transportu i logistyki związane z zakłóceniami na morskich szlakach handlowych mogą spowodować wzrost cen importowanych towarów, zwłaszcza żywności i innych podstawowych dóbr, biorąc pod uwagę dużą zależność Bahrajnu od importu. Jednocześnie umiarkowane złagodzenie polityki pieniężnej, zgodne z decyzją amerykańskiej Rezerwy Federalnej (Fed) i wynikające z systemu sztywnego kursu walutowego, prawdopodobnie wesprze wzrost akcji kredytowej i konsumpcję prywatną, generując tym samym ograniczoną presję na wzrost cen. Nadwyżka podaży na rynku mieszkaniowym oraz stonowana dynamika płac będą dodatkowo ograniczać wzrost cen.

Deficyt budżetowy będzie się utrzymywał, podczas gdy bufory zewnętrzne będą narażone na rosnące ryzyko regionalne

Oczekuje się, że sytuacja budżetowa Bahrajnu w 2026 r. pozostanie napięta, co wynika z dużej zależności od dochodów z węglowodorów (50–55% całkowitych dochodów budżetowych), ograniczonej elastyczności wydatków oraz wysokich kosztów obsługi długu publicznego, pomimo trwających wysiłków władz na rzecz konsolidacji. Polityka budżetowa będzie nadal koncentrować się na ograniczaniu deficytu poprzez stopniowe zwiększanie dochodów i racjonalizację wydatków. Oczekuje się, że działania mające na celu poszerzenie bazy podatkowej, poprawę dochodów niezwiązanych z ropą naftową oraz wzmocnienie zarządzania budżetowego będą wspierać wysiłki konsolidacyjne. Wyniki budżetowe pozostaną jednak w dużym stopniu zależne od zmian cen ropy naftowej oraz regionalnej sytuacji geopolitycznej. Chociaż wyższa produkcja produktów rafinowanych i stabilny eksport aluminium powinny w pewnym stopniu wesprzeć dochody rządowe, zakłócenia w regionalnych szlakach handlowych lub słabszy popyt zewnętrzny ograniczyłyby dochody budżetowe. Po stronie wydatków sztywne struktury wydatków będą ograniczać możliwości dostosowawcze. Płace, dotacje i transfery socjalne stanowią około połowy całkowitych wydatków rządowych, co ogranicza zakres możliwości szybkiej konsolidacji. Ponadto oczekuje się, że względy społeczne i polityczne będą zniechęcać do głębokich cięć w wydatkach bieżących. Chociaż prognozuje się, że zapotrzebowanie na finansowanie zewnętrzne nieznacznie spadnie z 1,4–1,5 mld BHD w 2025 r. do około 1 mld BHD w 2026 r., utrzymujący się deficyt budżetowy będzie nadal przyczyniał się do wzrostu zadłużenia publicznego. Niemniej jednak oczekuje się, że dalsze wsparcie ze strony partnerów z Rady Współpracy Państw Zatoki Perskiej (GCC), aktywa w funduszach majątkowych (około 10% PKB) oraz dostęp do krajowych i międzynarodowych rynków kapitałowych złagodzą krótkoterminowe ryzyko finansowe. Jednocześnie wsparcie zewnętrzne może w coraz większym stopniu być uzależnione od osiągnięcia postępów w reformach fiskalnych, co będzie stanowić zachętę do dalszej konsolidacji.

Oczekuje się, że w 2026 r. pozycja zewnętrzna pozostanie na plusie, choć saldo rachunku bieżącego może ulec zmniejszeniu w obliczu nasilających się napięć geopolitycznych w regionie. Eksport usług, zwłaszcza usług finansowych, będzie nadal stanowił wsparcie, podczas gdy wpływy związane z węglowodorami oraz eksport aluminium pozostaną ważnymi źródłami dochodów zewnętrznych. Jednak zamknięcie Cieśniny Ormuz będzie czynnikiem hamującym. Napływ turystów również może ulec osłabieniu, ponieważ niepewność w regionie będzie negatywnie wpływać na popyt na podróże.

Regionalne napięcia geopolityczne oraz wojna w Iranie będą miały wpływ na klimat inwestycyjny

Bahrajn posiada funkcjonujący parlament. Zgromadzenie Narodowe, ustanowione na mocy konstytucji z 2002 r., składa się z dwóch izb: mianowanej przez króla Rady Shura oraz wybieranej Rady Przedstawicieli. Ustawy muszą być zatwierdzane przez obie izby oraz króla. Kolejne wybory parlamentarne odbędą się w listopadzie bieżącego roku. W najbliższym czasie nie przewiduje się żadnych poważnych niepokojów politycznych ani zmian.

Perspektywy ryzyka regionalnego dla Bahrajnu w 2026 r. będą w coraz większym stopniu kształtowane przez napięcia geopolityczne wynikające z wojny w Iranie. Jako mała i wysoce otwarta gospodarka Bahrajn pozostaje szczególnie narażony na wydarzenia wpływające na regionalne szlaki handlowe i rynki energii. Zagrożenia dla bezpieczeństwa w Cieśninie Ormuz mają szczególne znaczenie, ponieważ całość eksportu węglowodorów z Bahrajnu przechodzi przez tę drogę wodną. Jakiekolwiek długotrwałe zakłócenia w przepływie handlu morskiego osłabiłyby zaufanie inwestorów. Z drugiej strony Bahrajn nadal polega na wsparciu finansowym ze strony partnerów regionalnych, zwłaszcza Arabii Saudyjskiej i Zjednoczonych Emiratów Arabskich, co sprawia, że jest podatny na zmiany w ich priorytetach politycznych. Bezpieczeństwo kraju będzie nadal ściśle powiązane z obecnością wojskową Stanów Zjednoczonych i zawartymi z nimi umowami.

Ostatnia aktualizacja: marzec 2026 r.