Arabia Saudyjska

Dwa czynniki napędzające wzrost w 2026 r. dla sektora naftowego i pozanaftowego

Oczekuje się, że w 2026 r. perspektywy gospodarcze Arabii Saudyjskiej ulegną umiarkowanej poprawie, choć tempo tego wzrostu będzie nieco wolniejsze niż wcześniej przewidywano ze względu na nasilone napięcia geopolityczne w regionie w następstwie wojny z udziałem Iranu. Oczekuje się, że wzrost gospodarczy będzie napędzany przez połączenie ożywienia produkcji węglowodorów, działalności poza naftowej (55% PKB) oraz utrzymujących się inwestycji publicznych i postępów w ramach programu „Wizja 2030”. Jeśli chodzi o sektor naftowy, stopniowe łagodzenie ograniczeń OPEC+ oraz znaczne rezerwy wydobywcze Arabii Saudyjskiej powinny sprzyjać zwiększeniu produkcji. Władze dążą do utrzymania udziału w rynku przy jednoczesnym zaspokajaniu rosnącego popytu krajowego. Jednocześnie trwające inwestycje firmy Aramco w sektorze wydobywczym wzmacniają moce produkcyjne, w tym w zakresie gazu ziemnego. W rezultacie, po wzroście o 5,5% w 2025 r., oczekuje się, że produkcja ropy w Arabii Saudyjskiej wzrośnie o około 6% w 2026 r. Tymczasem sektory inne niż naftowe, w szczególności budownictwo, turystyka, logistyka i rozrywka, prawdopodobnie pozostaną kluczowymi motorami wzrostu, czerpiąc korzyści z dużych projektów infrastrukturalnych i inwestycji realizowanych przez rząd. Jednak zwiększona niepewność i obawy dotyczące bezpieczeństwa w regionie mogą w pewnym stopniu negatywnie wpłynąć na nastroje inwestorów i przepływy handlowe.

Prognozuje się, że inflacja pozostanie na stosunkowo niskim poziomie, choć nieco wyższym niż wcześniej szacowano, w związku z nasilającymi się napięciami w regionie i zakłóceniami na kluczowych szlakach handlowych. Ceny energii i usług komunalnych są wspierane przez programy dotacji, natomiast koszty mieszkaniowe są ograniczane dzięki zakrojonym na szeroką skalę programom budownictwa socjalnego, działaniom po stronie podaży oraz innym inicjatywom, takim jak zamrożenie czynszów w Rijadzie. Jednak silny popyt krajowy w połączeniu z wyższymi kosztami logistyki i importu, częściowo związanymi ze zwiększonym brakiem bezpieczeństwa w regionalnych korytarzach żeglugowych, może wywierać presję na wzrost cen w ciągu roku. Polityka pieniężna będzie nadal kierowana działaniami amerykańskiej Rezerwy Federalnej (Fed) zgodnie z systemem sztywnego kursu walutowego powiązanego z dolarem amerykańskim. Jeśli wyższe ceny ropy, spowodowane konfliktami regionalnymi, opóźnią złagodzenie polityki pieniężnej przez Rezerwę Federalną Stanów Zjednoczonych, bank centralny Arabii Saudyjskiej będzie miał ograniczoną swobodę obniżania stopy procentowej ze względu na system sztywnego kursu walutowego. Może to utrzymać wysokie koszty finansowania dla przedsiębiorstw, potencjalnie hamując inwestycje i zmniejszając marże zysku przedsiębiorstw.

Sytuacja fiskalna pod umiarkowaną presją, wzrost deficytu na rachunku bieżącym

Oczekuje się, że w 2026 r. sytuacja budżetowa pozostanie pod presją, co wynika z utrzymujących się wydatków inwestycyjnych w ramach programu „Wizja 2030” oraz stosunkowo ostrożnych założeń dotyczących dochodów. Pomimo wyższej produkcji ropy naftowej i stabilnych dochodów z innych źródeł niż ropa naftowa salda budżetowe prawdopodobnie pozostaną deficytowe, głównie z powodu utrzymujących się wydatków na infrastrukturę i rosnących wydatków bieżących. Chociaż wyższe ceny ropy mogłyby wspierać dochody budżetowe, nasilone napięcia regionalne mogą również zwiększyć zmienność na rynkach energii i stworzyć ryzyko dla przepływów handlowych ropy, ograniczając rządowe dochody z energii. Wydatki operacyjne pozostają na wysokim poziomie, choć spodziewane jest pewne spowolnienie w wydatkach kapitałowych w miarę zbliżania się dużych projektów do zakończenia.

Oczekuje się, że w 2026 r. pozycja zewnętrzna Królestwa pozostanie na poziomie umiarkowanego deficytu, co wynika ze spadku dochodów z ropy w stosunku do PKB oraz silnego popytu importowego związanego z projektami inwestycyjnymi na dużą skalę. Chociaż prognozuje się, że wpływy z eksportu ropy naftowej (stanowiące około 70% całkowitych przychodów z eksportu) wzrosną umiarkowanie w ujęciu nominalnym, oczekuje się, że ich udział w ogólnych dochodach z eksportu i produkcji gospodarczej będzie nadal słabnąć. Oczekuje się dalszego wzrostu eksportu produktów innych niż ropa naftowa, wspieranego przez rozbudowę mocy produkcyjnych w przemyśle przetwórczym, wyższy poziom reeksportu oraz ulepszoną infrastrukturę logistyczną. Jednak jego udział pozostaje niewystarczający, by zrównoważyć strukturalny spadek dominacji eksportu węglowodorów. Jednocześnie import prawdopodobnie utrzyma się na wysokim poziomie, napędzany zakupami dóbr kapitałowych oraz rosnącym popytem konsumpcyjnym związanym z dywersyfikacją gospodarki. Obecne zakłócenia w żegludze przez Cieśninę Ormuz mogą stwarzać zagrożenie dla przepływów handlowych ropy naftowej i produktów petrochemicznych oraz powodować wzrost kosztów transportu i ubezpieczenia, co potencjalnie może ograniczyć przychody z eksportu, pomimo wyższych cen energii.

Utrzymujące się ryzyka regionalne i wyzwania związane z bezpieczeństwem

Wybuch wojny z udziałem Iranu znacznie zwiększył niepewność geopolityczną w regionie i podnosi ryzyko szerszego, głębszego i dłuższego okresu niestabilności w regionie. Sytuacja bezpieczeństwa wzdłuż południowej granicy z Jemenem pozostaje niestabilna pomimo ostatnich wysiłków na rzecz złagodzenia napięć. Chociaż liczba ataków transgranicznych znacznie spadła, nie można całkowicie wykluczyć ryzyka ponownych incydentów. Zwiększony brak bezpieczeństwa na Morzu Czerwonym i w okolicznych korytarzach morskich pozostaje potencjalnym ryzykiem, szczególnie w przypadku ponownej eskalacji konfliktu w regionie. Strategiczne partnerstwo Arabii Saudyjskiej z krajami zachodnimi, a zwłaszcza ze Stanami Zjednoczonymi, pozostaje kluczowym filarem jej ram bezpieczeństwa. Obecny konflikt regionalny dodatkowo podkreśla znaczenie tego partnerstwa dla utrzymania stabilności w regionie i ochrony kluczowych szlaków handlu energią.

Ostatnia aktualizacja: marzec 2026 r.