Europa
Turcja
USA
Korea Południowa
Chiny
Brazylia
RosjaWzrost napędzany inwestycjami i wydatkami publicznymi
Od czasu pandemii wzrost gospodarczy jest dynamiczny, napędzany przez sektory niezwiązane z węglowodorami, konsumpcję oraz inwestycje publiczne. Na konsumpcję gospodarstw domowych pozytywnie wpłynęły podwyżki wynagrodzeń w sektorze publicznym, regularne podwyżki płacy minimalnej oraz transfery socjalne w postaci zasiłków dla bezrobotnych i dopłat do żywności. Inwestycje publiczne również odegrały kluczową rolę, zwłaszcza w zakresie infrastruktury, budownictwa mieszkaniowego i transportu. W grudniu 2025 r. Afrykański Bank Rozwoju przyznał pożyczkę w wysokości 747 mln EUR na sfinansowanie pierwszego etapu budowy linii kolejowej łączącej Algier z Tamanrasset. Projekt ten stanowi część ambitnego programu mającego na celu podwojenie krajowej sieci kolejowej z 5 000 do 10 000 km do 2030 r. Kraj kontynuował wysiłki na rzecz dywersyfikacji gospodarki, ze szczególnym uwzględnieniem rolnictwa, które jest drugim co do wielkości sektorem pod względem udziału w PKB (13% PKB, 10% zatrudnienia), a które mimo to nadal nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału i nie zaspokaja lokalnego popytu. Sektor usług (45% PKB, 60% zatrudnienia) korzystał z utrzymującego się popytu krajowego.
Jednak spadające ceny węglowodorów oraz zmniejszenie limitów wydobycia przez OPEC+ ograniczyły margines budżetowy rządu, co spowoduje ograniczenie wydatków publicznych od 2024 r. W związku z tym wzrost gospodarczy może nadal powoli słabnąć w 2026 r., nawet jeśli będzie wspierany przez stopniową normalizację wydobycia ropy (zniesienie ograniczeń OPEC+) oraz zwiększone inwestycje lokalne i zagraniczne w sektorze energetycznym. W październiku 2025 r. minister energii i kopalń ogłosił plan inwestycyjny w sektorze węglowodorów o wartości 60 mld USD na lata 2025–2029, z czego prawie 80% zostanie przeznaczone na poszukiwania i zagospodarowanie złóż, a pozostała część sfinansuje projekty w sektorze przetwórczym, takie jak nowa rafineria w Hassi Messaoud (planowana na 2027 r.), zakłady produkcji metanolu oraz infrastruktura petrochemiczna. Jednocześnie inwestycje zagraniczne pomogą zwiększyć wydobycie gazu i przepustowość rurociągów, co zniweluje wieloletni niedobór inwestycji i zwiększy wielkość eksportu. W tym kontekście w październiku 2025 r. Sonatrach podpisał z firmą Midad Energy (Arabia Saudyjska) umowę o podziale produkcji o wartości 5,4 mld USD, dotyczącą poszukiwań i zagospodarowania w basenie Illizi, której celem jest wydobycie około 1 mld baryłek ekwiwalentu ropy naftowej w ciągu 30 lat. Inwestycje zagraniczne będą nadal napływać do sektora górniczego, podobnie jak inwestycje rządowe w budownictwo mieszkaniowe, zaopatrzenie w wodę, infrastrukturę sanitarną i wytwarzanie energii elektrycznej. Ponadto, pomimo ograniczeń budżetowych, nie zrezygnuje się z wydatków socjalnych, aby nie wywołać zbytnich niepokojów społecznych.
W 2025 r. inflacja nadal spowalniała dzięki niższym cenom żywności, kontroli cen oraz stabilności oficjalnego kursu walutowego, pomimo rosnącej różnicy na rynku równoległym. W obliczu tych presji deflacyjnych bank centralny po raz pierwszy od 2020 r. złagodził swoją politykę pieniężną. Pod koniec sierpnia 2025 r. podstawowa stopa procentowa została obniżona z 3% do 2,75%, a wskaźnik rezerwy obowiązkowej zmniejszono z 3% do 2%. Polityka pieniężna ma jednak niewielki wpływ na kredytowanie i aktywność sektora prywatnego. W 2026 r. oczekuje się, że inflacja ponownie nieznacznie wzrośnie, napędzana utrzymującymi się wydatkami publicznymi ze względu na ich znaczenie w gospodarce oraz zaostrzonymi ograniczeniami importowymi.
Podwójny deficyt: powrót spowodowany malejącymi dochodami z ropy
Od 2024 r. sytuacja budżetowa uległa znacznemu pogorszeniu pod wpływem łącznego efektu spadających dochodów z węglowodorów oraz stale rosnących wydatków publicznych. Węglowodory stanowią około dwóch trzecich dochodów rządowych, co sprawia, że finanse publiczne są niezwykle podatne na wahania cen światowych. Wydatki publiczne będą nadal zdominowane przez wydatki socjalne i wojskowe. W 2026 r. rząd utrzyma wysoki poziom transferów socjalnych i programów zatrudnienia, aby zapobiec niepokojom społecznym. Wydatki wojskowe będą stanowić jedną czwartą wszystkich wydatków. W rezultacie oczekuje się, że i tak już bardzo głęboki deficyt budżetowy osiągnie szczyt w 2026 r., w oczekiwaniu na środki konsolidacji fiskalnej planowane od 2027 r.
Wraz z wyczerpaniem się w 2024 r. Funduszu Regulacji Dochodów (FRR), który był głównym buforem budżetowym zasilanym nadwyżkami z ropy naftowej, finansowanie deficytu opiera się obecnie niemal wyłącznie na długu krajowym. Oczekuje się, że wskaźnik zadłużenia publicznego będzie nadal wzrastał w 2026 r., co wiąże się z ryzykiem, że Bank Centralny wznowi bezpośrednie finansowanie monetarne – praktykę porzuconą w 2019 r. – w celu pokrycia potrzeb budżetowych. Konsolidacja fiskalna wydaje się nieunikniona.
Oczekuje się, że deficyt na rachunku bieżącym, który ponownie pojawił się w 2024 r., będzie się nadal pogłębiał w 2026 r., choć w wolniejszym tempie. Spadek dochodów z eksportu węglowodorów spowodowany spadkiem cen powinien zostać złagodzony przez wzrost kwot wydobywczych w ramach OPEC+ oraz zwiększenie ilości eksportowanego gazu. Jednocześnie koszty importu pozostaną wysokie, napędzane silną konsumpcją i inwestycjami. W rezultacie oczekuje się, że saldo handlowe, które w 2025 r. stało się ujemne, w 2026 r. ulegnie dalszemu pogłębieniu. Ponadto niewielka nadwyżka w bilansie dochodów wtórnych, wynikająca z przekazów pieniężnych emigrantów, jest znacznie niższa od skumulowanych deficytów dochodów pierwotnych (repatriacja zysków przez przedsiębiorstwa zagraniczne) oraz bilansu usług, które uległy pogłębieniu w wyniku boomu inwestycyjnego. Deficyt na rachunku bieżącym jest finansowany głównie z rezerw walutowych, które są na zadowalającym poziomie (odpowiadającym 10 miesiącom importu w czerwcu 2025 r.), mimo spadku o ponad 12 mld USD w okresie od września 2024 r. do lipca 2025 r. Do finansowania przyczynia się również wzrost napływu inwestycji zagranicznych. Aby złagodzić presję na bilans płatniczy, rząd wprowadził w lipcu 2025 r. program prognoz importowych dla przedsiębiorstw. Przedsiębiorstwa muszą planować swój import i uzyskać na niego zgodę.
Wewnętrzna stabilność polityczna i dywersyfikacja partnerstw zewnętrznych
Abdelmadjid Tebboune, ponownie wybrany we wrześniu 2024 r. przy wsparciu armii na drugą i ostatnią pięcioletnią kadencję, w 2026 r. będzie nadal koncentrował się na utrzymaniu stabilności politycznej. Działania będą opierać się na dwóch filarach: zapewnieniu wysokich wydatków socjalnych w celu ograniczenia niezadowolenia społecznego oraz sprawowaniu ścisłej kontroli nad sceną polityczną. Koncentracja władzy wokół urzędu prezydenta, siła służb bezpieczeństwa, słabość opozycji oraz ograniczanie swobód obywatelskich poprzez propagandę, kontrolę mediów i marginalizację krytyków powinny umocnić władzę do czasu następnych wyborów prezydenckich zaplanowanych na rok 2030.
Przyjęcie w październiku 2025 r. rezolucji nr 2797 przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, w której plan autonomii Maroka określono jako „realistyczne rozwiązanie polityczne” i w której nie wspomina się już o samostanowieniu jako sposobie rozwiązania konfliktu w Saharze Zachodniej, ponownie roznieciło spór między Algierem a Rabatem. Napięcie spotęgowało uznanie suwerenności Maroka nad tym terytorium przez kilka krajów europejskich, w tym Francję. Pomimo dwustronnych tarć współpraca energetyczna z UE pozostaje silna i jest napędzana wysokim popytem UE na gaz od początku wojny na Ukrainie. W 2025 r. Algieria przystąpiła do projektu „SoutH2 Corridor”, mającego na celu dostarczanie do Europy 4 mln ton zielonego wodoru rocznie przez Tunezję, podpisała program „TaqatHy+” z UE i Niemcami w celu wsparcia kraju w transformacji energetycznej oraz uzyskała zielone światło dla projektu „Medlink” – podwodnego połączenia elektroenergetycznego z Włochami. Jednocześnie Algieria umacnia swoje więzi z krajami BRICS, zwłaszcza z Chinami, które intensywnie inwestują w projekty infrastrukturalne, związane z węglowodorami i górnictwem, a także z Rosją, swoim głównym dostawcą broni i strategicznym sojusznikiem w kwestii Sahary Zachodniej (chociaż wstrzymała się od głosu w ONZ). Jednakże, chcąc uniknąć nadmiernej zależności od Moskwy, Algier podpisał w styczniu 2025 r. protokół ustaleń z Waszyngtonem w celu wzmocnienia współpracy wojskowej. Wreszcie, nadzór nad południowymi granicami z Libią i regionem Sahelu (Mali i Niger) pozostaje poważnym powodem do niepokoju.